Answer
What does Gurbani say about fear?
In short
Gurbani says the world runs on fear, and does not treat that as an exaggeration. The remedy given is not courage but attention: fear goes when the mind rests on the One who has none. What often confuses readers is that Gurbani then praises something also translated as fear. The two are different. Dar is being afraid of losing what you hold. Bhau is awe before what cannot be lost, and Gurbani keeps it, saying that without it there is no devotion at all.
Gurbani's description of the ordinary human condition is blunt.
ਭੈ ਮਹਿ ਰਚਿਓ ਸਭੁ ਸੰਸਾਰਾ ॥
bhai meh rachio sabh sa(n)saaraa
The whole world is engrossed in fear.
Guru Arjan Dev Ji extends it until nothing is left outside: ਸਗਲ ਅਸਥਾਨ ਭੈ ਭੀਤ ਚੀਨ
Ang 211. This is stated as an observation rather than a complaint. Every arrangement a person makes, and most of what they call planning, is a response to something they are afraid of losing.
The remedy is not what a reader might expect. Nowhere is a person told to be brave.
ਨਿਰਭਉ ਜਪੈ ਸਗਲ ਭਉ ਮਿਟੈ ॥
nirabhau japai sagal bhau miTai
Meditating on the Fearless Lord, all fear departs.
The mechanism is attention, not effort. Fear goes because the mind is resting somewhere that has none, which is why the same author can write ਤਿਸੁ ਭਉ ਨਾਹੀ ਜਿਸੁ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰਾ ॥੧
Ang 192 and ਜਿਸ ਕੈ ਸੁਆਮੀ ਵਲਿ ਨਿਰਭਉ ਸੋ ਭਈ
Ang 961. Guru Amar Daas Ji describes it as something thrown off rather than overcome: ਜੋ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵਹਿ ਤਿਨ ਡਰੁ ਸਟਿ ਘਤਿਆ
Ang 646.
Then comes the line that has confused many readers, because Gurbani turns round and speaks well of fear.
ਭੈ ਬਿਨੁ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾਮਿ ਨ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥
bhai bin bhagat na hoviee naam na lagai piaar
Without the Fear of God, there is no devotional worship, and no love for the Naam, the Name of the Lord.
This is not a contradiction, and the Gurmukhi keeps the two apart even where English blurs them. Dar is being afraid, the thing that ends. Bhau is the awe of standing before something immeasurably greater, and Guru Amar Daas Ji says devotion cannot exist without it. Guru Nanak Dev Ji states the relationship directly: ਨਾਨਕ ਜਿਨੑ ਮਨਿ ਭਉ ਤਿਨੑਾ ਮਨਿ ਭਾਉ ॥੨
Ang 465. Where there is bhau in the mind, there is love in the mind. The two are not opposites but companions.
Guru Amar Daas Ji gives the instruction that follows from it.
ਏਹੁ ਮਨੁ ਭੈ ਭਾਇ ਰੰਗਾਏ ॥
eh man bhai bhai ra(n)gaae
So color this mind in the Fear and the Love of God.
Both together, as a dye. Not fear alone, which would be terror, and not love alone, which would be sentiment. And the result of holding them together is described by Guru Arjan Dev Ji as a state rather than a mood: ਓਟਿ ਗਹੀ ਨਿਰਭਉ ਪਦੁ ਪਾਈਐ
Ang 395.
Nirbhau pad, the standing of fearlessness. It is worth noticing that it is reached by taking hold of a support, not by becoming strong enough to need none.
Panktis cited
-
ਭੈ ਮਹਿ ਰਚਿਓ ਸਭੁ ਸੰਸਾਰਾ ॥
The whole world is engrossed in fear.
Guru Arjan Dev Ji · Ang 192
-
ਸਗਲ ਅਸਥਾਨ ਭੈ ਭੀਤ ਚੀਨ ॥
All places are filled with fear - know this well.
Guru Arjan Dev Ji · Ang 211
-
ਨਿਰਭਉ ਜਪੈ ਸਗਲ ਭਉ ਮਿਟੈ ॥
Meditating on the Fearless Lord, all fear departs.
Guru Arjan Dev Ji · Ang 293
-
ਤਿਸੁ ਭਉ ਨਾਹੀ ਜਿਸੁ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰਾ ॥੧॥
Those who have the Naam, the Name of the Lord, as their Support, feel no fear. ||1||
Guru Arjan Dev Ji · Ang 192
-
ਜਿਸ ਕੈ ਸੁਆਮੀ ਵਲਿ ਨਿਰਭਉ ਸੋ ਭਈ ॥
One who has the Lord Master on his side, becomes fearless.
Guru Arjan Dev Ji · Ang 961
-
ਜੋ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵਹਿ ਤਿਨ ਡਰੁ ਸਟਿ ਘਤਿਆ ॥
Those who meditate on the Lord's Name, cast out their fears.
Guru Amar Daas Ji · Ang 646
-
ਭੈ ਬਿਨੁ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾਮਿ ਨ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥
Without the Fear of God, there is no devotional worship, and no love for the Naam, the Name of the Lord.
Guru Amar Daas Ji · Ang 788
-
ਨਾਨਕ ਜਿਨੑ ਮਨਿ ਭਉ ਤਿਨੑਾ ਮਨਿ ਭਾਉ ॥੨॥
O Nanak, those whose minds are filled with the Fear of God, have the love of God in their minds as well. ||2||
Guru Nanak Dev Ji · Ang 465
-
ਏਹੁ ਮਨੁ ਭੈ ਭਾਇ ਰੰਗਾਏ ॥
So color this mind in the Fear and the Love of God.
Guru Amar Daas Ji · Ang 1066
-
ਓਟਿ ਗਹੀ ਨਿਰਭਉ ਪਦੁ ਪਾਈਐ ॥
Holding to His Support, the state of fearless dignity is obtained.
Guru Arjan Dev Ji · Ang 395
ਡਰ ਬਾਰੇ ਗੁਰਬਾਣੀ ਕੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ?
ਸੰਖੇਪ ਵਿਚ
ਗੁਰਬਾਣੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਭੈ ਵਿਚ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਏਹ ਵਧਾ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਹੀ। ਏਹਦਾ ਇਲਾਜ ਦਲੇਰੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸੁਰਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਡਰ ਓਦੋਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨ ਓਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਦਾ ਹੈ ਜਿਹਨੂੰ ਕੋਈ ਡਰ ਨਹੀਂ। ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਏਥੇ ਭੁਲੇਖਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਣੀ ਫਿਰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਹਨੂੰ ਵੀ ਡਰ ਹੀ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਵੱਖਰੇ ਹਨ। ਡਰ ਓਹ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੈ ਓਹ ਖੁੱਸ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਭੈ ਓਹ ਅਦਬ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਓਸ ਅੱਗੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਖੁੱਸ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਬਾਣੀ ਏਹਨੂੰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।
ਆਮ ਮਨੁੱਖੀ ਹਾਲਤ ਬਾਰੇ ਬਾਣੀ ਦੀ ਗੱਲ ਬੜੀ ਸਿੱਧੀ ਹੈ।
ਭੈ ਮਹਿ ਰਚਿਓ ਸਭੁ ਸੰਸਾਰਾ ॥
bhai meh rachio sabh sa(n)saaraa
(ਹੇ ਭਾਈ !) ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ (ਕਿਸੇ ਨ ਕਿਸੇ) ਡਰ-ਸਹਮ ਦੇ ਹੇਠ ਦਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ
ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਏਹਨੂੰ ਏਥੋਂ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬਾਹਰ ਕੁਝ ਬਚਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ: ਸਗਲ ਅਸਥਾਨ ਭੈ ਭੀਤ ਚੀਨ
ਅੰਗ 211। ਏਹ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਨਹੀਂ, ਵੇਖੀ ਹੋਈ ਗੱਲ ਹੈ। ਬੰਦਾ ਜਿਹੜੇ ਬੰਦੋਬਸਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਿਹਨੂੰ ਓਹ ਵਿਉਂਤ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਓਹਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਖੁੱਸ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਲਾਜ ਓਹ ਨਹੀਂ ਜਿਹੜਾ ਪੜ੍ਹਨ ਵਾਲਾ ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਕਿਤੇ ਵੀ ਏਹ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਦਲੇਰ ਬਣ ਜਾ।
ਨਿਰਭਉ ਜਪੈ ਸਗਲ ਭਉ ਮਿਟੈ ॥
nirabhau japai sagal bhau miTai
ਜੋ ਮੁਨੱਖ ਨਿਰਭਉ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਡਰ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਗੱਲ ਜ਼ੋਰ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸੁਰਤ ਦੀ ਹੈ। ਡਰ ਏਸ ਕਰਕੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਓਥੇ ਜਾ ਟਿਕਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਡਰ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਏਸੇ ਕਰਕੇ ਓਹੀ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਲਿਖ ਸਕਦੇ ਹਨ ਤਿਸੁ ਭਉ ਨਾਹੀ ਜਿਸੁ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰਾ ॥੧
ਅੰਗ 192 ਤੇ ਜਿਸ ਕੈ ਸੁਆਮੀ ਵਲਿ ਨਿਰਭਉ ਸੋ ਭਈ
ਅੰਗ 961। ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਏਹਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਸੁੱਟ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਜੋ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵਹਿ ਤਿਨ ਡਰੁ ਸਟਿ ਘਤਿਆ
ਅੰਗ 646।
ਹੁਣ ਓਹ ਪੰਕਤੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਹੜੀ ਕਈਆਂ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖਾ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਣੀ ਏਥੇ ਭੈ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਭੈ ਬਿਨੁ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾਮਿ ਨ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥
bhai bin bhagat na hoviee naam na lagai piaar
ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਡਰ (ਵਿਚ ਰਹਿਣ) ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ (ਭਾਵ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਸਕਦਾ);
ਏਹ ਉਲਟ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਗੁਰਮੁਖੀ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਭਾਵੇਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿਚ ਰਲ ਜਾਣ। ਡਰ ਓਹ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਮੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਭੈ ਓਹ ਅਦਬ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਬੇਅੰਤ ਵੱਡੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਏਹਦੇ ਬਿਨਾਂ ਭਗਤੀ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ ਏਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਸਿੱਧਾ ਦੱਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ: ਨਾਨਕ ਜਿਨੑ ਮਨਿ ਭਉ ਤਿਨੑਾ ਮਨਿ ਭਾਉ ॥੨
ਅੰਗ 465। ਜਿਹਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭੈ ਹੈ, ਓਸੇ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਭਾਉ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਉਲਟ ਨਹੀਂ, ਨਾਲੋ ਨਾਲ ਹਨ।
ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ ਏਸੇ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਏਹੁ ਮਨੁ ਭੈ ਭਾਇ ਰੰਗਾਏ ॥
eh man bhai bhai ra(n)gaae
ਹੇ ਭਾਈ! ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ (ਆਪਣੇ) ਇਸ ਮਨ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਡਰ-ਅਦਬ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਰੰਗਦਾ ਹੈ,
ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ, ਰੰਗ ਵਾਂਗ। ਨਿਰਾ ਭੈ ਨਹੀਂ, ਓਹ ਸਹਿਮ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਤੇ ਨਿਰਾ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਓਹ ਨਿਰੀ ਭਾਵੁਕਤਾ ਰਹਿ ਜਾਂਦੀ। ਤੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਰੱਖਣ ਦਾ ਸਿੱਟਾ ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ ਕਿਸੇ ਮੂਡ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਪਦਵੀ ਵਜੋਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਓਟਿ ਗਹੀ ਨਿਰਭਉ ਪਦੁ ਪਾਈਐ
ਅੰਗ 395।
ਨਿਰਭਉ ਪਦ। ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਏਹ ਹੈ ਕਿ ਏਹ ਓਟ ਫੜ ਕੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਏਨਾ ਤਕੜਾ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਓਟ ਦੀ ਲੋੜ ਹੀ ਨਾ ਰਹੇ।
ਹਵਾਲੇ
-
ਭੈ ਮਹਿ ਰਚਿਓ ਸਭੁ ਸੰਸਾਰਾ ॥
(ਹੇ ਭਾਈ !) ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ (ਕਿਸੇ ਨ ਕਿਸੇ) ਡਰ-ਸਹਮ ਦੇ ਹੇਠ ਦਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ
ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ · ਅੰਗ 192
-
ਸਗਲ ਅਸਥਾਨ ਭੈ ਭੀਤ ਚੀਨ ॥
(ਹੇ ਭਾਈ!) ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਹਿਰਦੇ-ਥਾਂ ਡਰਾਂ ਨਾਲ ਸਹਮੇ ਹੋਏ ਵੇਖੀਦੇ ਹਨ,
ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ · ਅੰਗ 211
-
ਨਿਰਭਉ ਜਪੈ ਸਗਲ ਭਉ ਮਿਟੈ ॥
ਜੋ ਮੁਨੱਖ ਨਿਰਭਉ ਅਕਾਲ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਜਪਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਰਾ ਡਰ ਮਿਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ · ਅੰਗ 293
-
ਤਿਸੁ ਭਉ ਨਾਹੀ ਜਿਸੁ ਨਾਮੁ ਅਧਾਰਾ ॥੧॥
ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਉਤੇ (ਕੋਈ) ਡਰ ਆਪਣਾ ਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ ਜਿਸ ਨੂੰ (ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ) ਨਾਮ (ਜੀਵਨ ਵਾਸਤੇ) ਸਹਾਰਾ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ।੧।
ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ · ਅੰਗ 192
-
ਜਿਸ ਕੈ ਸੁਆਮੀ ਵਲਿ ਨਿਰਭਉ ਸੋ ਭਈ ॥
(ਹੇ ਭਾਈ!) ਮਾਲਕ-ਪ੍ਰਭੂ ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੱਖ ਤੇ ਹੋਵੇ, ਉਹ (ਦੁਨੀਆ ਦੇ ਡਰ-ਸਹਿਮਾਂ ਵਲੋਂ) ਨਿਡਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ।
ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ · ਅੰਗ 961
-
ਜੋ ਹਰਿ ਨਾਮੁ ਧਿਆਵਹਿ ਤਿਨ ਡਰੁ ਸਟਿ ਘਤਿਆ ॥
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨਾਮ ਸਿਮਰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰਾ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ।
ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ · ਅੰਗ 646
-
ਭੈ ਬਿਨੁ ਭਗਤਿ ਨ ਹੋਵਈ ਨਾਮਿ ਨ ਲਗੈ ਪਿਆਰੁ ॥
ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਡਰ (ਵਿਚ ਰਹਿਣ) ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ (ਭਾਵ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਸਕਦਾ);
ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ · ਅੰਗ 788
-
ਨਾਨਕ ਜਿਨੑ ਮਨਿ ਭਉ ਤਿਨੑਾ ਮਨਿ ਭਾਉ ॥੨॥
ਹੇ ਨਾਨਕ! ਪ੍ਰੇਮ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਰੱਬ ਦਾ ਡਰ ਹੈ ।੨।
ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਦੇਵ ਜੀ · ਅੰਗ 465
-
ਏਹੁ ਮਨੁ ਭੈ ਭਾਇ ਰੰਗਾਏ ॥
ਹੇ ਭਾਈ! ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ (ਆਪਣੇ) ਇਸ ਮਨ ਨੂੰ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦੇ ਡਰ-ਅਦਬ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਵਿਚ ਰੰਗਦਾ ਹੈ,
ਗੁਰੂ ਅਮਰਦਾਸ ਜੀ · ਅੰਗ 1066
-
ਓਟਿ ਗਹੀ ਨਿਰਭਉ ਪਦੁ ਪਾਈਐ ॥
ਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲਿਆਂ ਉਹ ਆਤਮਕ ਦਰਜਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਥੇ ਕੋਈ ਡਰ ਦਬਾ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ
ਗੁਰੂ ਅਰਜਨ ਦੇਵ ਜੀ · ਅੰਗ 395